سلام سوسیالیسم- ویژه نامه روز جهانی کارگر

اول ماه می روز جهانی کارگر و خواست های کارگران ایران

خروش

سالگرد اول ماه مه روز جشن و روز جهانی کارگران جهان امسال در کشور ما در شرایطی دیگر برگزار  می شود. در شرایط نگرانی و ترس. ترس از بیکاری. این ترس شاید سالهاست که طبقه کارگر ایران را تهدید می کند اما امسال با بالا گرفتن بحث خصوصی سازی این نگرانی هرچه بیشتر شده است. این سخن جدیدی نیست که سرمایه داران ایرانی هیچ علاقه­ای به کار صنعتی ندارند. سرمایه داری در ایران از بدو ورود آن به این سرزمین در شکل تجاری پا به عرصه وجود گذاشت. وجود درآمدهای نفت توان خرید ایرانیان را افزایش داد و سرمایه داری تجاری از این ثروت ملی که باید در خدمت آبادی و بهبود زندگانی همه­ی مردم ایران قرار می­گرفت در جهت بسط و گسترش و پر کردن کیسه­های ویل خود بهره گرفت و اینک که خود را به اندازه کافی ثروتمند و قدرتمند می­یابد چشم طمع به حاصل دسترنج و کار نسل­های متمادی مردم زحمتکش این آب و خاک دوخته است.

طرح خصوصی­سازی اموال ملی، طرح تاراج این اموال است. مدافعان این طرح باید پیش از هر چیزی به این سوال پاسخ گویند که سرمابه داران به چه دلیلی بجای آنکه ثروت­های خود را صرف ساختن کارخانه و مراکز صنعتی کنند می­خواهند این پول­ها را صرف خرید کارخانجات دولتی کنند؟ این در حالی است که مسوولان مربوطه در بوق و کرنا می­دمند که انواع و اقسام کمک­ها را به «کارآفرینان» هدیه می­کنند. خواستاران خرید اموال ملی چه کسانی هستند؟ ثروت­هایشان را از کجا آورده اند؟ چرا 28 سال پس از انقلاب هنوز کارگران باید با حقوق بخور و نمیر زندگی کنند؟ چه شد وعده­هایی که در آغاز انقلاب داده می­شد؟ آنانی که هیچ سخنرانی­ای را بدون نام مستضعفان آغاز نمی­کردند امروز در مقابل فقر گسترده زحمتکشان ایران و بیکاری میلیونها جوان ایرانی چه جوابی برای آنان دارند؟ چرا دیگر کسی سخنی از کاخ­ها و کوخ­ها نمی زند؟ آیا همه آنهایی که با این شعارها بر مسند قدرت نشسته اند امروز کاخ نشین شده­اند؟

اول ماه مه روز جهانی کارگر، روز پاسخ­گویی به این سوال و هزاران پرسش دیگر است. با گرامی­داشت این روز آزادی و عدالت اجتماعی را با بانگ بلند در همه جای ایران فریاد بزنیم.